Για να μην καταλήξουν σε γηροκομείο: 14 ηλικιωμένοι αγόρασαν ένα μεγάλο σπίτι και ζουν όλοι μαζί
Μια ομάδα 14 ηλικιωμένων αποφάσισε να αλλάξει τον τρόπο ζωής της, επιλέγοντας να ζήσει μαζί κάτω από την ίδια στέγη αντί να οδηγηθεί σε γηροκομείο.
Αγόρασαν ένα μεγάλο σπίτι και δημιούργησαν μια κοινότητα βασισμένη στη συντροφικότητα, τη στήριξη και την καθημερινή ανθρώπινη επαφή. Με αυτόν τον τρόπο, καταφέρνουν να αντιμετωπίζουν τη μοναξιά και να διατηρούν την ανεξαρτησία τους, μοιράζοντας στιγμές, ευθύνες και εμπειρίες.
Η επιλογή τους δείχνει έναν διαφορετικό δρόμο για την τρίτη ηλικία, όπου η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο.
Πρόκειται για ένα παράδειγμα που προκαλεί σκέψη γύρω από το πώς μπορούμε να ζούμε καλύτερα σε κάθε στάδιο της ζωής.
Μη θέλοντας να γεράσουν μόνοι τους σε ένα γηροκομείο, δεκατέσσερις ηλικιωμένοι αγόρασαν ένα μεγάλο σπίτι για να ζήσουν όλοι μαζί.
Παρόλο που δεν γνώριζαν ο ένας τον άλλον, αποφάσισαν να ζήσουν μαζί σε αυτό το ακίνητο 300 τ.μ, το οποίο περιλαμβάνει ένα τεράστιο κήπο και αρκετά βοηθητικά κτίσματα.
Κοντά στην Τουλούζη (Haute-Garonne), στη μικρή κοινότητα Bérat, το «La Ménardière» είναι ένα εξαιρετικά ασυνήθιστο και σχεδόν ουτοπικό μέρος. Χρονολογείται από τον 18ο αιώνα.
Αυτό το υπέροχο αρχοντικό έχει γίνει μια κοινή κατοικία για ηλικιωμένους, ένα σπίτι διακοπών και ένα πολιτιστικό κέντρο ανοιχτό σε όλους τους κατοίκους του χωριού, το οποίο έχει πληθυσμό 3.000 κατοίκων.
Πίσω από αυτό το τρελό σχέδιο βρίσκονται η Anne-Marie Faucon και ο σύντροφός της Michel Malacarnet, ιδρυτές του δικτύου ανεξάρτητων κινηματογράφων Utopia.
Το όραμα το ηλικιωμένου ζευγαριού για διαμονή σε κάστρο
Η ιδέα γεννήθηκε το 2018, όταν το ζευγάρι διοργάνωσε μια δημόσια συζήτηση. «Πλησιάζαμε στη συνταξιοδότηση και το τελευταίο πράγμα που θέλαμε ήταν να τελειώσουμε τη ζωή μας σε οίκο ευγηρίας, εξηγεί ο 78χρονος Michel. Πρόκειται για μέρη όπου οι ηλικιωμένοι δεν υπολογίζονται πια, δεν βλέπουν κανέναν, δεν κάνουν τίποτα. Πολλοί υποφέρουν από μοναξιά, για να μην αναφέρουμε την κακομεταχείριση…».
«Η Anne-Marie Faucon και ο Michel Malacarnet άρχισαν να ονειρεύονται ένα μέρος, «σαν ένα μεγάλο κάστρο», όπου οι ηλικιωμένοι θα μπορούσαν να ζουν μαζί ανεξάρτητα, βοηθώντας ο ένας τον άλλον και, πάνω απ’ όλα, συνεχίζοντας να είναι δραστήριοι. Παρασυρμένοι από αυτή την εναλλακτική λύση, μια χούφτα συνταξιούχων ή ανθρώπων που βρίσκονται κοντά στη συνταξιοδότηση, τους ακολούθησαν σε αυτό το σχέδιο.
«Δεν γνωρίζαμε ο ένας τον άλλον, αλλά όλοι θέλαμε το ίδιο πράγμα: να διατηρήσουμε τον έλεγχο της ζωής μας μέχρι το τέλος», πρόσθεσε ο Μισέλ.
«Ξέραμε ότι μπορούσαμε να κάνουμε κάτι με αυτό. Ξέραμε ότι θα μπορούσαμε να εγκαταστήσουμε εκεί περίπου δέκα διαμερίσματα, αλλά θα μπορούσαμε επίσης να χτίσουμε μικρές κατοικίες στο οικόπεδο. Ήταν το ιδανικό μέρος. Έτσι, οι 14 από αυτούς αγόρασαν το κτήμα για 1,1 εκατομμύρια ευρώ ως συνεταιρισμός. Αν και διαταράχθηκε κάπως από το Covid-19, οι εργασίες ανακαίνισης ολοκληρώθηκαν τον Ιούλιο του 2021 και οι πρώτοι κάτοικοι μετακόμισαν.
Η ηλικία των μελών του συνεταιρισμού κυμαίνεται από 62 έως 81 ετών. Αλλά από την αρχή της περιπέτειας, κάποιοι προτίμησαν να εγκαταλείψουν το έργο και αντικαταστάθηκαν. «Η συνεταιριστική αρχή καθιστά πολύ εύκολη την επιστροφή των μεριδίων σας αν φύγετε», εξηγεί η Anne-Marie Faucon, μιλώντας στην εφημερίδα Οuest-France. Το ενοίκιο ποικίλλει ανάλογα με την επιφάνεια που καταλαμβάνει.
Ένα χώρος συνάντησης και αναψυχής
Το ακίνητο που εντόπισε η Libération περιλαμβάνει περίπου δέκα κατοικίες από 25 έως 60 τ.μ. Απλώνονται σε δύο ορόφους που εξυπηρετούνται από ανελκυστήρα. Το ισόγειο μοιράζονται όλοι οι κάτοικοι: υπάρχει κουζίνα, μεγάλη τραπεζαρία, σαλόνι, βιβλιοθήκη κ.λπ. Η εβδομηντάχρονη και ο σύντροφός της είναι μεταξύ των επτά εργαζομένων που ζουν σήμερα στο χώρο. Οι υπόλοιποι θα μετακομίσουν σε τέσσερις κατοικίες των 80 τ.μ. που κατασκευάζονται επί του παρόντος στον χώρο.
Το «La Ménardière» βρίσκεται κοντά σε καταστήματα και ιατρείο και είναι αποφασιστικά εξωστρεφές. Διοργανώνει ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικών εκδηλώσεων ανοιχτών σε όλους, όπως συναυλίες, αναγνώσεις, συζητήσεις, εκθέσεις και υπαίθριες παραστάσεις όταν ο καιρός είναι καλός. Στους πρώην στάβλους γίνονται επίσης προβολές ταινιών.
«Δημιουργήσαμε έναν τόπο συνάντησης που αποτελεί μέρος της ζωής του χωριού και είμαστε πολύ περήφανοι γι’ αυτό. μπορεί να είμαστε γέροι, αλλά εξακολουθούμε να αισθανόμαστε χρήσιμοι», καταλήγει χαμογελώντας η Anne-Marie Faucon.
Η πρωτοβουλία αυτών των ανθρώπων ανοίγει μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για το πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη μοναξιά και τις προκλήσεις της τρίτης ηλικίας.
Αν σε αγγίζει αυτή η ιδέα, μοιράσου την και δώσε αφορμή για σκέψη και διάλογο. Ίσως τέτοιες λύσεις να αποτελέσουν έμπνευση για περισσότερους ανθρώπους στο μέλλον, που αναζητούν έναν πιο ανθρώπινο και ενεργό τρόπο ζωής.
Η καθημερινή επαφή, η συνεργασία και η αλληλοϋποστήριξη μπορούν να κάνουν τη διαφορά στην ποιότητα ζωής.
Ας κρατήσουμε το μήνυμα ότι δεν υπάρχει ένας μόνο δρόμος και ότι οι επιλογές που βασίζονται στη συντροφικότητα μπορούν να δημιουργήσουν ένα πιο ζεστό και ουσιαστικό περιβάλλον για όλους.
Διαβάστε Επίσης
