“Ψηλά μπαμπά, να φτάσει στη μαμά μας”: Tα παιδιά της Βάσως που χάθηκε στην Βιολάντα πέταξαν χαρταετό στη μνήμη της μητέρας τους
Βαρύ είναι το κλίμα στα Τρίκαλα μετά τη φονική έκρηξη στο εργοστάσιο Βιολάντα, όπου πέντε εργάτριες έχασαν τη ζωή τους την ώρα της δουλειάς τους. Ανάμεσά τους και η Βάσω, μητέρα δύο ανήλικων παιδιών, που άφησε πίσω της τον σύζυγό της και μια οικογένεια βυθισμένη στο πένθος.
Λίγες ημέρες μετά την τραγωδία, μια εικόνα ήρθε να αποτυπώσει με τον πιο σιωπηλό και ταυτόχρονα συγκλονιστικό τρόπο το μέγεθος της απώλειας. Τα δύο παιδιά ζήτησαν από τον μπαμπά τους να επιστρέψουν στο ίδιο σημείο όπου πέρυσι είχαν πετάξει όλοι μαζί χαρταετό, 15 χιλιόμετρα έξω από τα Τρίκαλα. Αυτή τη φορά, όμως, η μητέρα τους έλειπε.
Στο βίντεο που καταγράφει τη στιγμή, ένας χαρταετός υψώνεται στον ουρανό, κρατημένος από τα χέρια δύο μικρών παιδιών που ζητούν «να φτάσει ψηλά, μέχρι τη μαμά». Η φράση τους, απλή και αυθόρμητη, συμπυκνώνει τον πόνο που δύσκολα περιγράφεται με λέξεις. Με τα μάτια στραμμένα στον ουρανό, παρακολουθούν το πολύχρωμο σχήμα να απομακρύνεται, σαν να επιχειρούν να γεφυρώσουν την απόσταση ανάμεσα στη γη και την απουσία.
Σύμφωνα με ανθρώπους του οικογενειακού περιβάλλοντος, τα παιδιά επέμειναν να κρατήσουν το έθιμο, θέλοντας να τιμήσουν τη μνήμη της μητέρας τους με τον τρόπο που εκείνα γνωρίζουν. Η κίνηση αυτή δεν ήταν απλώς συμβολική· ήταν μια αυθόρμητη ανάγκη να αισθανθούν πως η μαμά τους τα βλέπει, πως ο χαρταετός μπορεί να μεταφέρει ένα μήνυμα αγάπης εκεί ψηλά.
Σύμφωνα με όσα έφερε στο φως η εκπομπή “Αλήθειες με τη Ζήνα” στο Star, ο μικρός Γιαννάκης, μόλις εξήμισι ετών στο σχολείο ρώτησε τι “ατύχημα” ήταν αυτό που πήρε τη μητέρα του. Οι συμμαθητές του του μετέφεραν με σκληρές λεπτομέρειες όσα άκουσαν από τους μεγάλους: για την έκρηξη, για το αέριο, για τις ευθύνες. “Γιατί δε μου τα είπες;” φέρεται να ρώτησε τον πατέρα του.
Η τοπική κοινωνία παραμένει συγκλονισμένη από την τραγωδία. Η απώλεια πέντε εργαζομένων έχει προκαλέσει θλίψη και ερωτήματα, ενώ οι οικογένειες των θυμάτων προσπαθούν να σταθούν όρθιες μέσα σε μια νέα, σκληρή πραγματικότητα. Στην περίπτωση της Βάσως, πίσω από τους αριθμούς και τις ανακοινώσεις, υπάρχει μια οικογένεια που καλείται να συνεχίσει χωρίς τη μητέρα και σύζυγο.
Ο χαρταετός που ανέβαινε αργά στον ουρανό των Τρικάλων δεν ήταν απλώς ένα παιδικό παιχνίδι. Ήταν μια εικόνα που αποτυπώνει το ανθρώπινο πρόσωπο της τραγωδίας. Ήταν η σιωπηλή υπόσχεση δύο παιδιών ότι η μνήμη της μητέρας τους θα παραμείνει ζωντανή. Και ήταν μια υπενθύμιση πως, πίσω από κάθε δυστύχημα, υπάρχουν ζωές που αλλάζουν για πάντα.