Μια μητέρα προειδοποιεί: «Η κόρη μου σώθηκε από θαύμα — Μην αφήσετε να συμβεί στο δικό σας παιδί»
Το περασμένο Σάββατο το βράδυ, η 15χρονη κόρη μου με ρώτησε αν θα μπορούσε να κοιμηθεί στο σπίτι μιας φίλης της και να πάνε σινεμά. Της είπα ναι. Ήταν πάντα πολύ τυπική με την επικοινωνία μας και με ενημέρωνε πάντα για το πού βρίσκεται. Όμως τα σχέδιά της άλλαξαν εκείνο το βράδυ, και η σειρά των γεγονότων που ακολούθησαν είναι κάτι που καμία οικογένεια δεν πρέπει να ζήσει…
Στις 1:00 τα ξημερώματα έλαβα ένα μήνυμα στο Facebook. Κάποιος είχε δεχτεί ένα τηλεφώνημα που έλεγε ότι η κόρη μου, η Ryleigh Payton, ήταν κάπου λιπόθυμη.
Αμέσως η καρδιά μου κόπηκε. Προσπάθησα να την καλέσω επανειλημμένα στο τηλέφωνο, αλλά φυσικά δεν υπήρχε απάντηση. Άρχισα να ρωτάω «ποιος», «πού», «πότε», «γιατί»… δεν έπαιρνα καμία απάντηση, γιατί η κοπέλα που μου έστειλε το μήνυμα ήταν ήδη καθ’ οδόν για να βρει την κόρη μου. Την παρέλαβε και την έφερε μέχρι την είσοδο του σπιτιού μου.
Μόλις άνοιξα την πόρτα του αυτοκινήτου και είδα την κόρη μου, ήταν αναίσθητη, με αφρούς στο στόμα και καλυμμένη με εμετό. Το 166 ήταν ήδη καθ’ οδόν. Το ασθενοφόρο έφτασε στο σημείο και εκείνη παρέμενε χωρίς τις αισθήσεις της. Καθώς δεν είχαμε λεπτομέρειες, παρά μόνο ότι είχε πιει βότκα, δεν ξέραμε αν είχε πάρει και κάτι άλλο, οπότε της χορηγήθηκε Narcan (αντίδοτο για ναρκωτικά) τέσσερις φορές, αλλά και πάλι δεν αντιδρούσε.
Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Heywood, αλλά δεν υπήρχε βελτίωση. Μας είπαν ότι η αναπνοή της δεν ήταν αρκετά δυνατή και έπρεπε να διασωληνωθεί και να μεταφερθεί εσπευσμένα στο Umass. Φτάνοντας εκεί, οι γιατροί μας ενημέρωσαν ότι η κόρη μου δεν ανέπνεε πλέον καθόλου μόνη της.
Πέρασα 14 ατέλειωτες ώρες ικετεύοντας για τη ζωή της κόρης μου. Περνούσαν από μπροστά μου εικόνες από τη στιγμή που γεννήθηκε, το πρώτο της χαμόγελο, την πρώτη φορά που είπε «μαμά», το πρώτο της βήμα, τα πρώτα της γενέθλια, την αποφοίτησή της… Σκεφτόμουν τα αδέρφια της και τι θα σήμαινε η απώλειά της για όλη την οικογένεια.
Η κόρη μου ήταν με μια παρέα εφήβων. Είμαι σίγουρη ότι μόλις άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι κάτι δεν πάει καλά, τους έπιασε πανικός. Πίστεψαν ότι θα έμπλεκαν αν ζητούσαν βοήθεια, κι έτσι την παράτησαν εκεί.
Μόνο ένα κορίτσι, που δεν ήταν καν φίλη της αλλά απλή γνωστή, έμεινε μαζί της. Προσπάθησε να βρει τρόπο να επικοινωνήσει μαζί μου και τα κατάφερε.
Δεν την ένοιαξε αν θα έμπλεκε η ίδια· ήθελε μόνο να βρει βοήθεια για την Ryleigh. Τα άλλα παιδιά που έφυγαν, είμαι σίγουρη ότι φοβήθηκαν και δεν κατάλαβαν τη σοβαρότητα της κατάστασης. Γι’ αυτό μοιράζομαι την εμπειρία μας: για να ξέρει ΚΑΘΕ ΕΦΗΒΟΣ που μπορεί να βρεθεί σε αυτή τη θέση… ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΛΕΞΕΤΕ αν ζητήσετε βοήθεια για κάποιον! Έχετε τη δύναμη να ΣΩΣΕΤΕ μια πολύτιμη ζωή!
Σας παρακαλώ, ζητήστε βοήθεια κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Αυτό το κορίτσι ΕΣΩΣΕ τη ζωή της κόρης μου. Αν δεν ήταν εκείνη, η πραγματικότητα είναι ότι αυτή την εβδομάδα θα έθαβα το παιδί μου. ΓΟΝΕΙΣ, μοιραστείτε το αυτό με τα παιδιά σας για να δουν τους κινδύνους του αλκοόλ σε αυτή την ηλικία!
Μετά από 14 ώρες, η όμορφη κόρη μου άνοιξε επιτέλους τα πράσινα μάτια της, είδε τη μαμά της και ζήτησε την αδερφή της. Έχουμε μπροστά μας μακρύ δρόμο ανάρρωσης λόγω των αναπνευστικών προβλημάτων, των τραυμάτων από τις πτώσεις της όσο ήταν σε κατάσταση μέθης και του φόβου για πνευμονία από εισρόφηση. Δεν έχουμε διαφύγει πλήρως τον κίνδυνο, αλλά είναι σπίτι, ασφαλής και όσο πιο άνετα γίνεται αυτή τη στιγμή.
Το παιδί μου, που ζυγίζει μόλις 42 κιλά, είχε 2.8 επίπεδο αλκοόλ στο αίμα από βότκα. Μη νομίσετε ποτέ ότι αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί σε εσάς, γιατί είναι μια πραγματικότητα που υπάρχει παντού. Οι φωτογραφίες της μπορεί να είναι σκληρές, αλλά ελπίζουμε ότι μοιράζοντας τον πόνο μας, θα μπορέσουμε να ΠΡΟΛΑΒΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΠΑΙΔΙ!