Από τα χτυπήματα και τις μελανιές, σε ένα από τα λαμπρότερα αστέρια του κόσμου
Η μητέρα του δεν πίστευε στις μπέιμπι σίτερ, κι έτσι την ακολουθούσε πάντα στη δουλειά της. Αργότερα, δέχτηκε ανελέητο χλευασμό από τους συμμαθητές του για το πάθος του.
Όμως, μέχρι τη δεκαετία του 1980, οι βίαιοι νταήδες είχαν σωπάσει για τα καλά — μένοντας πιθανότατα να αναρωτιούνται τι είχαν κάνει σε εκείνον τον νεαρό που θα μεγάλωνε για να γίνει ένας από τους πιο λαμπρούς σταρ του πλανήτη.
Ένα σπάνιο ταλέντο
Στις 18 Αυγούστου 1952, γεννήθηκε στο Χιούστον του Τέξας ένα αγόρι που έμελλε να αιχμαλωτίσει τις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων. Από μικρή ηλικία, ήταν φανερό ότι ήταν εξαιρετικά προικισμένος, ξεχωρίζοντας από τους συνομηλίκους του.
Ο πατέρας του εργαζόταν ως σχεδιαστής σε εργοστάσιο χημικών, ενώ η μητέρα του, η Πάτσι, ήταν χορογράφος και ιδρύτρια της Houston Jazz Ballet Company. Φυσικά, ο μικρός απορρόφησε τα πάθη και τα ενδιαφέροντά τους. Ο χορός έγινε το κέντρο της ζωής του, κάτι στο οποίο δόθηκε με απόλυτη αφοσίωση.
«Ήθελε να τα κάνει όλα. Ήταν πατινέρ, κολυμβητής, έπαιζε μπέιζμπολ, ποδόσφαιρο, μελετούσε χορό κάθε μέρα, έπαιζε βιολί, τραγουδούσε στη χορωδία και είχε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στα σχολικά έργα», θυμάται η μητέρα του. «Ήταν υπερκινητικός, έπρεπε να είναι συνέχεια απασχολημένος».
Όμως, αυτό το πάθος τον έκανε στόχο στο σχολείο. Τα άλλα αγόρια θεωρούσαν το τραγούδι και τον χορό «κοριτσίστικες» ασχολίες και ο ίδιος υπέστη ανηλεή εκφοβισμό. Κάποιες μέρες επέστρεφε σπίτι με μελανιές από τις συγκρούσεις.
Ο πατέρας του τού έμαθε να μάχεται
Καθώς μπήκε στην εφηβεία, το πάθος του για τον χορό τον έβαζε συχνά σε μπελάδες. Ο αδελφός του θυμάται ένα περιστατικό: «Είχε τα παπούτσια του χορού στο ένα χέρι και το βιολί στο άλλο, και τρία αγόρια τον περίμεναν. Του είπαν κάτι του στυλ: “Ε, όμορφο αγόρι, κούνα λίγο τα δάχτυλά σου για μας”».
Ο ίδιος αποκάλυψε αργότερα ότι μια φορά του επιτέθηκε μια ομάδα πέντε αγοριών, γεγονός που ώθησε τον πατέρα του να του μάθει πώς να μάχεται. Ο πατέρας του τον ενθάρρυνε να αντιμετωπίσει κάθε αγόρι ξεχωριστά. Μάλιστα, του είχε δώσει μια σκληρή συμβουλή: «Αν σε δω ποτέ να αρχίζεις καβγά, θα σε σαπίσω στο ξύλο. Αλλά αν σε δω ποτέ να μην τελειώνεις έναν καβγά, θα σε σαπίσω πάλι στο ξύλο».
Η μητέρα του, εξίσου προστατευτική, είχε την ίδια αντισυμβατική προσέγγιση: «Του είπα: “Βγάλε τα παπούτσια του μπαλέτου από την τσέπη σου και δείξ’ τους τι αξίζεις”. Πήγε στο γυμναστήριο, ζήτησε να τους δει έναν-έναν με γάντια του μποξ, και νομίζω ότι αυτό έδωσε τέλος στο θέμα».
Η μητέρα του ξεπέρασε τα όρια
Η αυστηρότητα της Πάτσι ήταν παροιμιώδης. Η σύζυγος του ηθοποιού αποκάλυψε σε ντοκιμαντέρ ότι η μητέρα του μπορούσε να γίνει πολύ βίαιη, κάτι που πιθανώς οφειλόταν στα δικά της τραυματικά βιώματα από τη δική της μητέρα.
Στα 18α γενέθλιά του, η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο. Μετά από ένα βίαιο ξέσπασμα της Πάτσι, ο πατέρας του, ο Τζέσι, παρενέβη προειδοποιώντας την ότι θα κατέθετε αίτηση διαζυγίου αν επαναλαμβανόταν οποιαδήποτε απειλή. Από εκείνη τη μέρα, η μητέρα του δεν τον ξαναχτύπησε ποτέ.
Γιατί δεν πήγε στο Βιετνάμ
Εκτός από τον χορό, ο μελλοντικός σταρ ήταν και σπουδαίος παίκτης του αμερικανικού ποδοσφαίρου. Ήλπιζε σε μια αθλητική υποτροφία, αλλά ένας τραυματισμός στο γόνατο τερμάτισε αυτό το όνειρο. Ίσως όμως ήταν «ευλογία μεταμφιεσμένη». Λόγω της σοβαρότητας του τραυματισμού του, κρίθηκε ακατάλληλος για να πολεμήσει στο Βιετνάμ το 1970.
Αυτή η ανατροπή τον ώθησε να ρίξει όλη του την ενέργεια στον χορό και τη γυμναστική. Το 1972 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, και το 1987 ήρθε η παγκόσμια καταξίωση με το Dirty Dancing και τον εμβληματικό ρόλο του Τζόνι Καστλ. Πλέον, είναι ξεκάθαρο για ποιον μιλάμε: τον θρυλικό Patrick Swayze.
Προσωπικοί δαίμονες
Δυστυχώς, ο Swayze έφυγε από τη ζωή στις 14 Σεπτεμβρίου 2009, μετά από μια γενναία μάχη με τον καρκίνο. Πίσω από τη λάμψη, όμως, η ζωή του σημαδεύτηκε από μεγάλες απώλειες.
Μία από τις βαθύτερες θλίψεις του ήταν ότι δεν έγινε ποτέ πατέρας. Με τη σύζυγό του, Λίζα Νιέμι, γνωρίστηκαν όταν εκείνος ήταν 18 κι εκείνη 14. Το 1990, έμειναν έκθαμβοι από χαρά όταν έμαθαν ότι περίμεναν παιδί, αλλά η χαρά μετατράπηκε σε συντριβή όταν έχασαν το μωρό. Πήγαν στον γιατρό για να ακούσουν τον καρδιακό παλμό και επέστρεψαν στο αυτοκίνητο κλαίγοντας. Δεν κατάφεραν ποτέ να αποκτήσουν παιδί μετά από αυτό.
Το αλκοόλ ως μηχανισμός διαφυγής
Η τεράστια φήμη μετά το Dirty Dancing τού άσκησε αφόρητη πίεση. «Προσπαθώντας να διαχειριστώ τη δόξα, έγινα ανόητος και έπινα πολύ», εξήγησε ο ίδιος το 2007.
Ο θάνατος του πατέρα του το 1982 ήταν το πρώτο μεγάλο πλήγμα. Ακολούθησε η απώλεια του αγέννητου γιου του και, το 1994, η αυτοκτονία της αδελφής του, Βίκυ, με την οποία ήταν πολύ δεμένοι. «Ο θάνατός της άλλαξε τη ζωή μου», είχε πει. «Άρχισα να νιώθω σαν να είμαι καταραμένος. Έπρεπε να βρω κάτι να πιστέψω έξω από τον εαυτό μου για να νικήσω τις ενοχές».
Παρά τη δόξα και τη λατρεία εκατομμυρίων θαυμαστών, η ζωή του Patrick Swayze ήταν μια διαρκής μάχη με εσωτερικούς δαίμονες και απώλειες. Ωστόσο, η ιστορία του παραμένει ένας ισχυρός φάρος ανθεκτικότητας: το να μένεις πιστός στο πάθος σου και στον εαυτό σου, παρά τον εκφοβισμό και τις αντιξοότητες, μπορεί να σε οδηγήσει στο μεγαλείο.