Διομήδης Θεοχαρόπουλος: Ο ανιψιός του πρώτου νεκρού του Πολυτεχνείου συγκλονίζει – «Έχουμε ακόμη το πουλόβερ με το αίμα και την..»
Υπάρχουν ονόματα που έχουν συνδεθεί ανεξίτηλα με την Ιστορία. Πίσω τους, όμως, υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες, προσωπικές ιστορίες και απώλειες που ο χρόνος δεν κατάφερε ποτέ να απαλύνει.
Ένα από αυτά τα ονόματα είναι εκείνο του Διομήδη Κομνηνού, του 16χρονου μαθητή που έπεσε νεκρός στις 16 Νοεμβρίου 1973, κατά τη διάρκεια των αιματηρών γεγονότων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και καταγράφεται ως το πρώτο θύμα της.
Ο ίδιος σε μικρότερη ηλικία συμμετείχε σε διαφημιστικά, ενώ σχεδίαζε εκπληκτικά αυτοκίνητα, αεροπλάνα και μοτοσυκλέτες. Η Mercedes μάλιστα τον είχε καλέσει για υποτροφία όταν είδε τα σχέδιά του.
Πενήντα τρία χρόνια μετά, η μνήμη του παραμένει ζωντανή. Όχι μόνο ως σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς που διεκδίκησε την ελευθερία και τη δημοκρατία, αλλά και μέσα στην οικογένειά του, για την οποία η 17η Νοεμβρίου δεν υπήρξε ποτέ απλώς μια ιστορική επέτειος.
Ο Διομήδης Θεοχαρόπουλος, γιος της αδερφής του Διομήδη Κομνηνού, μιλά για πρώτη φορά δημόσια, σε μια αποκλειστική συνέντευξη στο TLIFE.
Ο 45χρονος επιχειρηματίας, ο οποίος διατηρεί εμπορική επιχείρηση στην Αθήνα και δραστηριοποιείται στο διεθνές εμπόριο, αποφάσισε να μοιραστεί τις ιστορίες που άκουγε μεγαλώνοντας από τη μητέρα του, τους παππούδες του και τους υπόλοιπους συγγενείς του.
Ιστορίες που δεν αφορούν μόνο τις τελευταίες ώρες ενός 16χρονου αγοριού, αλλά και τη ζωή εκείνων που έμειναν πίσω. Τη μητέρα που έχασε το παιδί της, την αδελφή που δεν ξεπέρασε ποτέ την απώλεια του αδελφού της και μια οικογένεια που εξακολουθεί να φυλάσσει τα προσωπικά του αντικείμενα, ανάμεσά τους και το ματωμένο πουλόβερ που φορούσε τη νύχτα της δολοφονίας του.
«Αισθάνομαι πολύ μικρός μπροστά στον θείο μου»
Ο Διομήδης Θεοχαρόπουλος γεννήθηκε αρκετά χρόνια μετά τον θάνατο του θείου του. Δεν πρόλαβε να τον γνωρίσει, όμως, μεγάλωσε με την παρουσία του να είναι διαρκής μέσα στην οικογένεια.
Το γεγονός ότι φέρει το ίδιο όνομα δεν αποτελεί για εκείνον μόνο μια τιμή, αλλά και μια ιδιαίτερη συναισθηματική ευθύνη.
«Οφείλω να ομολογήσω ότι είναι η πρώτη φορά που βγαίνω σε συνέντευξη. Είμαι 45 ετών και αποφάσισα να το κάνω γιατί θεωρώ σημαντικό, εφόσον μεγαλώνουν και οι γονείς μου σιγά-σιγά, να διατηρηθεί η μνήμη», εξομολογείται στο TLIFE.
Και συνεχίζει:
«Η αλήθεια είναι ότι αισθάνομαι μέσα πολύ μεγάλη περηφάνια, αλλά ταυτόχρονα αισθάνομαι και μια θλίψη. Γνωρίζω ότι κουβαλάω ένα πολύ βαρύ όνομα και βέβαια αυτό που αισθάνομαι πάνω απ’ όλα είναι ότι αισθάνομαι πολύ μικρός μπροστά στο θείο μου, γιατί αποτελεί παράδειγμα για εμένα».
Όπως εξηγεί, ο Διομήδης Κομνηνός δεν ήταν ένας νέος που παρακολουθούσε απλώς τα γεγονότα εκείνων των ημερών. Σύμφωνα με όσα γνωρίζει η οικογένειά του, συμμετείχε ενεργά στην προσπάθεια να βοηθηθούν όσοι είχαν ανάγκη.
«Ο Διομήδης κατά τη διάρκεια της εξέγερσης έφευγε από το σπίτι του το πρωί και επέστρεφε αργά το βράδυ. Πιο συγκεκριμένα, φανταστείτε ότι τις δύο πρώτες μέρες του Πολυτεχνείου βοηθούσε σε είδη πρώτης ανάγκης, σε φάρμακα, σε τρόφιμα, σε χαρτικά και ό,τι άλλο μπορεί να χρειαζόντουσαν τα τότε κέντρα βοήθειας».
Την Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 1973, σύμφωνα με τη μαρτυρία του ανιψιού του, ο 16χρονος είχε αναλάβει να βοηθά στη μεταφορά τραυματιών.
«Η γιαγιά μου γέρασε σε ένα βράδυ» – Η στιγμή που η οικογένεια έμαθε για τον θάνατό του
Μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της συνέντευξης είναι όταν ο Διομήδης Θεοχαρόπουλος περιγράφει όσα του έχει μεταφέρει η οικογένειά του για τη νύχτα που έμαθε ότι ο 16χρονος δεν θα επέστρεφε ποτέ στο σπίτι.
Η μητέρα του Διομήδη Κομνηνού χρειάστηκε να δεχτεί μια είδηση που κανένας γονιός δεν μπορεί να διανοηθεί.
«Πολλές ιστορίες, πολλές αναμνήσεις έχουν μοιραστεί μαζί μου και από τη θεία μου και από τον παππού μου που πρόλαβα και τη γιαγιά μου και από τη μητέρα μου. Αυτό που έζησε η μητέρα μου, ήταν τραγικό. Η γιαγιά μου γέρασε σε ένα βράδυ όταν το έμαθε».
Σύμφωνα με την οικογενειακή αφήγηση, οι συγγενείς ζήτησαν από τον αδελφό της μητέρας του, τον γνωστό αρχιτέκτονα Τάκη Ζενέτο, να της ανακοινώσει τον θάνατο του γιου της.
«Για να μπορέσουν να της ανακοινώσουν τα νέα, της είχαν κάνει και μία ηρεμιστική ένεση. Παρά ταύτα, όταν το έμαθε και της το είπε ο Τάκης Ζενέτος, κατάφερε και βρήκε τη δύναμη και σηκώθηκε από τον καναπέ σε απόλυτο σοκ».
Αυτό, ωστόσο, που έχει μείνει περισσότερο χαραγμένο στη μνήμη του μέσα από τις διηγήσεις της μητέρας του είναι η απόλυτη σιωπή που επικράτησε στο σπίτι.
«Το περίεργο, αυτό που μου περιέγραψε η μητέρα μου, είναι ότι εκείνο το βράδυ δεν υπήρχαν δάκρυα στο σπίτι. Υπήρχε μια απόλυτη κατάσταση σοκ απ’ όλους. Δεν κατάλαβαν τι συνέβη και δεν θέλαν να το δεχτούν».
«Κάθε χρόνο είναι σαν να πεθαίνει ξανά και ξανά»
Ο θάνατος του Διομήδη Κομνηνού δεν σημάδεψε μόνο εκείνη τη νύχτα. Άλλαξε οριστικά τη ζωή της οικογένειάς του και ιδιαίτερα της αδελφής του, μητέρας του συνομιλητή μας.
Παρότι ο Διομήδης Θεοχαρόπουλος μεγάλωσε στο εξωτερικό, καθώς ο πατέρας του ακολουθούσε διπλωματική καριέρα, η επέτειος του Πολυτεχνείου ήταν πάντοτε μια περίοδος έντονης συναισθηματικής φόρτισης στο σπίτι τους.
«Παρόλο που μεγάλωσα στο εξωτερικό, καθώς ο πατέρας μου ήταν διπλωματικός μέχρι που συνταξιοδοτήθηκε πριν λίγα χρόνια, τη βίωνα πολύ έντονα την κατάσταση και τη βίωνα κάθε χρόνο».
Η μητέρα του, όπως αποκαλύπτει, συνήθιζε να απομονώνεται τις ημέρες γύρω από την επέτειο.
«Σε κάθε επέτειο θυμάμαι, και ακόμα, η μητέρα μου απομακρυνόταν για κάποιες ημέρες απ’ όλους και από την καθημερινότητά μας και απέφευγε να συμμετέχει σε εκδηλώσεις. Επομένως, έχω πολύ έντονες αναμνήσεις. Νιώθω πραγματικά σαν κάθε χρόνο που περνάει να πεθαίνει ξανά και ξανά και ξανά. Είναι πολύ, πολύ βαριά η κατάσταση στην οικογένεια».
Η απώλεια του αδελφού της επηρέασε βαθιά και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε τους ανθρώπους και τη ζωή.
«Η μητέρα μου έγινε πιο επιφυλακτική, θα έλεγα. Η μητέρα μου είναι ένας άνθρωπος ο οποίος ήταν ανοιχτή καρδιά, αλλά από τότε μου εξήγησε και το βιώνω και εγώ, από τότε που ήμουν μικρός, βλέπω ότι είναι ένας άνθρωπος ο οποίος δεν εμπιστεύεται εύκολα τους ανθρώπους. Είναι σαν να πέθανε ένα κομμάτι της, μέσα της».
Οι τελευταίες στιγμές του Διομήδη Κομνηνού: «Δεν άφησε τον τραυματία και τον πυροβόλησαν στην καρδιά»
Ανάμεσα στις πολλές οικογενειακές ιστορίες που έχει ακούσει, υπάρχει μία που ο Διομήδης Θεοχαρόπουλος δεν μπορεί να ξεχάσει. Η περιγραφή των τελευταίων στιγμών του θείου του.
Σύμφωνα με όσα του έχουν μεταφέρει οι συγγενείς του, ο 16χρονος προσπαθούσε να μεταφέρει έναν τραυματισμένο άνθρωπο σε σταθμό πρώτων βοηθειών, όταν δέχτηκε το μοιραίο πυροβολισμό.
«Χωρίς καμία αμφιβολία, Χρήστο, η ιστορία που με έχει στιγματίσει, παρόλο που μου έχουν διηγηθεί πολλές ιστορίες, είναι η ιστορία του θανάτου του. Δηλαδή, πιο συγκεκριμένα, είναι ο τρόπος που έφυγε από τη ζωή. Σαν ήρωας και προσπαθώντας να βοηθήσει τραυματία που είχε πυροβοληθεί στο πόδι και τον μετέφερε στο κέντρο πρώτης βοήθειας».
Στη συνέχεια περιγράφει, όπως γνωρίζει από την οικογένειά του, τις συνθήκες της δολοφονίας:
«Φαντάσου δεκαέξι μισό, παιδάκι. 16 Νοεμβρίου, Παρασκευή, 9:45 το βράδυ, ένας φρουρός του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης του ζήτησε να αφήσει τον τραυματία και να φύγει. Ο Διομήδης τότε δεν τον άφησε και στα οκτώ μέτρα τον πυροβόλησε στην καρδιά και πέθανε».
Για τον ανιψιό του, η εικόνα ενός παιδιού που, αντί να προσπαθήσει να προστατεύσει τον εαυτό του, επέλεξε να βοηθήσει έναν τραυματία αποτελεί μέχρι σήμερα ένα προσωπικό παράδειγμα θάρρους και αυτοθυσίας.
Το ματωμένο πουλόβερ και το οικογενειακό αρχείο που δεν έχει δει το φως της δημοσιότητας
Μία από τις σημαντικότερες αποκαλύψεις της συνέντευξης αφορά τα προσωπικά αντικείμενα του Διομήδη Κομνηνού, τα οποία η οικογένεια εξακολουθεί να φυλάσσει.
Όπως εξηγεί ο ανιψιός του, μετά τον θάνατο του παππού του εντοπίστηκε ένα εκτενές αρχείο με επιστολές, οπτικοακουστικό υλικό και τεκμήρια που σχετίζονται, τόσο με τη δολοφονία, όσο και με τις προσπάθειες της οικογένειας να αναδειχθεί η ιστορία του.
«Όταν πέθανε ο παππούς μου πριν μερικά χρόνια, βρήκαμε στο σπίτι του ένα πολύ μεγάλο αρχείο, με βίντεο, με γράμματα, το οποίο προκύπτει και από το συμβάν, αλλά και από τον αγώνα που έδωσε όλα αυτά τα χρόνια για να μπορέσει να δικαιωθεί και να βγει προς τα έξω η ιστορία του Διομήδη».
Η οικογένεια, ωστόσο, δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν και με ποιον τρόπο θα δημοσιοποιήσει αυτό το υλικό.
«Υπάρχουν πολλά αρχεία, υπάρχουν ρούχα, υπάρχουν πολλά πράγματα τα οποία κρατάμε εμείς σε αρχείο στο σπίτι. Οφείλω να ομολογήσω ότι είναι λίγο προσωπικά, δεν τα έχουμε βγάλει και ακόμα δεν αισθανόμαστε ψυχολογικά έτοιμοι να τα βγάλουμε προς τα έξω».
Και τότε έρχεται η αποκάλυψη που αποτυπώνει με τον πιο σκληρό τρόπο την ιστορική και συναισθηματική αξία αυτών των αντικειμένων.
«Σίγουρα το πιο σοκαριστικό από όλα προφανώς είναι το πουλόβερ του Διομήδη με το αίμα και την τρύπα της σφαίρας. Αδιαμφισβήτητα».
Το συγκεκριμένο ρούχο εξακολουθεί να βρίσκεται στην κατοχή της οικογένειας.
«Αυτό υπάρχει, ναι, αυτό υπάρχει στο αρχείο. Θα πρέπει να γίνουν πολλές συζητήσεις εσωτερικά, οικογενειακά, να δούμε τι θα τα κάνουμε», εξηγεί.
Ποιος ήταν ο Διομήδης Κομνηνός πριν γίνει σύμβολο
Πριν το όνομά του συνδεθεί με την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ο Διομήδης Κομνηνός ήταν ένας έφηβος με τη δική του προσωπικότητα, τις σκέψεις και τις ανησυχίες του.
Ο ανιψιός του επιχειρεί να σκιαγραφήσει τον χαρακτήρα του μέσα από τις περιγραφές της μητέρας του.
«Μου έχει πει πολλές ιστορίες από τις οποίες προσπαθώ να βγάλω συμπεράσματα, αλλά αν την είχαμε σήμερα μαζί μας εδώ στη συνέντευξη, θα μου έλεγε σίγουρα ότι ήταν κλειστός χαρακτήρας, το οποίο ομολογώ ότι το έχω πάρει και εγώ αυτό».
Σύμφωνα με όσα του έχει μεταφέρει, ο θείος του ήταν ένα ευφυές παιδί, που παρακολουθούσε με ενδιαφέρον όσα συνέβαιναν στη χώρα, χωρίς να χαρακτηρίζεται από πολιτικό φανατισμό.
«Ήταν τότε απόλυτα ενήμερος για την τότε κατάσταση της χώρας. Δεν ήταν καθόλου φανατισμένος, ούτε πολιτικοποιημένος, ούτε έβγαινε στους δρόμους να φωνάξει υπέρ ή κατά της κατάστασης και προφανώς ήταν και πολύ δοτικός και με μεγάλη αίσθηση αυτοθυσίας. Και αυτό δείχνουν και οι πράξεις».
Η ερώτηση που θα ήθελε να κάνει στον θείο του
Πώς θα ήταν άραγε μια συνάντηση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο όνομα, αλλά δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να γνωριστούν;
Όταν ρωτήσαμε τον Διομήδη Θεοχαρόπουλο τι θα ήθελε να πει στον θείο του αν μπορούσε να τον έχει απέναντί του έστω για πέντε λεπτά, η απάντησή του ήταν αυθόρμητη και βαθιά ανθρώπινη.
«Από πού αντλούσες τέτοιο σθένος στην ηλικία των δεκαέξι μισό, για να βοηθήσεις τόσους ανθρώπους μέσα από τις σφαίρες, ενώ όλοι έτρεχαν να σωθούν; Αυτή θα ήταν η ερώτηση. Πώς; Πώς το κάνεις αυτό;».
«Κρατάμε υπερηφάνεια και θλίψη»
Για τον Διομήδη Θεοχαρόπουλο, η 17η Νοεμβρίου δεν είναι μια ημερομηνία που ανήκει αποκλειστικά στα βιβλία της Ιστορίας. Είναι μια ημέρα που συνδέει το συλλογικό παρελθόν με την προσωπική απώλεια.
Η υπερηφάνεια για τον θείο του συνυπάρχει με τη Θλίψη για μια ζωή που χάθηκε τόσο πρόωρα, αλλά και με τον προβληματισμό του για τη σημερινή κοινωνία.
«Τεράστια περηφάνια, συνάμα πολύ μεγάλη θλίψη για το γεγονός. Και ομολογώ θλίψη και για την κατάσταση της σημερινής χώρας», αναφέρει.
Κλείνοντας την πρώτη συνέντευξή του, επιλέγει να μοιραστεί μια φράση που διάβασε πρόσφατα και η οποία, όπως εξηγεί, τον εκφράζει:
«Οι δύσκολες εποχές δημιουργούν δυνατούς ανθρώπους. Οι δυνατοί άνθρωποι δημιουργούν καλές εποχές. Οι καλές εποχές δημιουργούν αδύναμους ανθρώπους και οι αδύναμοι άνθρωποι δημιουργούν δύσκολες εποχές».
«Δεν θα σχολιάσω κάτι άλλο. Κρατάμε υπερηφάνεια και θλίψη».
Πενήντα τρία χρόνια μετά, η ιστορία του Διομήδη Κομνηνού εξακολουθεί να υπάρχει όχι μόνο στα ιστορικά ντοκουμέντα και στις εκδηλώσεις μνήμης, αλλά και στις αφηγήσεις των ανθρώπων που δεν τον ξέχασαν ποτέ.
Για την οικογένειά του, πίσω από τον πρώτο νεκρό του Πολυτεχνείου θα βρίσκεται πάντα ένα αγόρι δεκαέξιμισι ετών, που δεν πρόλαβε να μεγαλώσει.
Θλίψη για την Χριστίνα – Πέθανε μόλις στα 37 της
Αντί στεφάνων τα χρήματα θα πάνε στον Σύλλογο Δασκάλων του 2ου Δημοτικού Σχολείου Αλικαρνασσού.
Δυσάρεστα νέα τώρα για όλους τους Έλληνες
Δυσάρεστα νέα τώρα για όλους τους Έλληνες
Έκτακτο για τους Συνταξιούχους: Ανατροπή για τις Συντάξεις Ιανουαρίου, πότε θα μπουν
Έκτακτο για τους Συνταξιούχους: Ανατροπή για τις Συντάξεις Ιανουαρίου, πότε θα μπουν
Άννα Παπαδοπούλου: «Με παρέμβαση Τσίπρα στον Τραμπ βγήκε η Τουρκία από το πρόγραμμα των F-35»
Ανέβηκαν οι τόνοι μεταξύ της βουλευτή της ΝΔ Μαρίας Συρεγγέλα και της αναπληρώτριας εκπροσώπου Τύπου της ΕΛΑΣ, Άννας Παπαδοπούλου και αιτία ήταν η Τουρκία.
Κάνει τον γύρο του διαδικτύου εδώ και 10′: Μαθεύτηκε τι έχει γίνει με Νίκο Συρίγο και «Χαμογέλα και Πάλι» – Το παρασκήνιο και η απόφαση της Χρηστίδου
Κάνει τον γύρο του διαδικτύου εδώ και 10′: Μαθεύτηκε τι έχει γίνει με Νίκο Συρίγο και «Χαμογέλα και Πάλι» – Το παρασκήνιο και η απόφαση της Χρηστίδου