Ο γάμος του με την Γωγώ Αντζολετάκη και πως είναι σήμερα ο γνωστός ηθοποιός του ελληνικού Σινέμα
Ο Βασίλης Πλατάκης συγκαταλέγεται στις πολυσχιδείς προσωπικότητες του ελληνικού θεάτρου, με μακρά διαδρομή που εκτείνεται από την υποκριτική έως τη σκηνοθεσία και την παραγωγή. Η πορεία του αποτυπώνει μια σταθερή αφοσίωση στην τέχνη, καθώς και μια διαρκή παρουσία στον καλλιτεχνικό χώρο.
Από την Αίγυπτο στην ελληνική σκηνή
Ο Βασίλης Πλατάκης γεννήθηκε το 1945 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα σε ηλικία 18 ετών, αναζητώντας νέες προοπτικές. Αρχικά ακολούθησε σπουδές στην Ιατρική Σχολή Αθηνών, τις οποίες παρακολούθησε για τρία χρόνια, πριν αποφασίσει να αλλάξει κατεύθυνση και να στραφεί στη δραματική τέχνη. Μετά την ολοκλήρωση των θεατρικών του σπουδών, εμπλούτισε περαιτέρω το γνωστικό του υπόβαθρο φοιτώντας και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Η θεατρική του πορεία τον έφερε στα σημαντικότερα θέατρα της Αθήνας, όπου συνεργάστηκε με εμβληματικές μορφές του ελληνικού πολιτισμού, όπως η Έλλη Λαμπέτη, ο Μάνος Κατράκης, ο Γιάννης Γκιωνάκης, ο Μίμης Φωτόπουλος, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ και η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Με ευελιξία και καλλιτεχνική ευρύτητα, υπηρέτησε διαφορετικά θεατρικά είδη, από το αρχαίο δράμα έως τη σύγχρονη κωμωδία και την επιθεώρηση.
Δημιουργική δραστηριότητα και πολυδιάστατο έργο
Η ενασχόληση του Βασίλη Πλατάκη με τη σκηνοθεσία και την παραγωγή υπήρξε εξίσου σημαντική. Από το 1977 και έπειτα, ανέλαβε ενεργό ρόλο στην παραγωγή θεατρικών έργων, παρουσιάζοντας περίπου εξήντα παραστάσεις σε κεντρικές σκηνές της Αθήνας. Παράλληλα, σκηνοθέτησε έργα για ενήλικο και παιδικό κοινό, διατηρώντας σταθερή παρουσία στον χώρο.
Σημαντική υπήρξε και η διοικητική του συμβολή, καθώς συμμετείχε επί δεκατέσσερα χρόνια στο διοικητικό συμβούλιο της Πανελλήνιας Ένωσης Ελεύθερου Θεάτρου ως γενικός γραμματέας. Από το 1992, συνεργάστηκε στενά με την Αλίκη Βουγιουκλάκη μέχρι την απώλειά της, ενώ από το 1993 ανέλαβε τη διεύθυνση του θεάτρου Μπρόντγουεϊ, συνεχίζοντας να επηρεάζει ενεργά την καλλιτεχνική παραγωγή.
Τα τελευταία χρόνια εστίασε στη σκηνοθεσία έργων όπως τα «Αν ο Χριστός ήτανε μαύρος», «Ολέ, ολέ Ελλάδα κουρέλα», «Δύο γάμοι και μία μοιχεία», «Κυρία Ντάουφαϊρ», «Χαμός στην εντατική», «Ωχ, τα νεφρά μου» και «Χορεύοντας με το χρήμα». Επιπλέον, ασχολήθηκε με τον σχεδιασμό φωτισμών και ανέπτυξε συγγραφική δραστηριότητα, δημοσιεύοντας την ποιητική συλλογή «Αδέξιες Πινελιές». Διαθέτει γνώση τεσσάρων γλωσσών – αγγλικών, γαλλικών, ιταλικών και αραβικών – ενώ έχει γράψει και μεταφράσει πλήθος θεατρικών έργων, με ιδιαίτερη έμφαση στο παιδικό θέατρο.
Παρουσία σε τηλεόραση και κινηματογράφο
Ο Βασίλης Πλατάκης διαμόρφωσε αξιόλογη παρουσία και στον οπτικοακουστικό χώρο, συμμετέχοντας σε τηλεοπτικές παραγωγές όπως το «Θέατρο της Δευτέρας», το «Από την κωμωδία στο δράμα», τα «Παραμύθια πίσω από τα κάγκελα», ο «Μεθοριακός σταθμός», το «Ορκιστείτε παρακαλώ» και η «Απέναντι όχθη». Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε σε ταινίες όπως οι «Γενναίοι του Βορρά» και «Ο αχόρταγος», ενώ ξεχώρισε με τη συμμετοχή του στην ταινία «Η τελευταία άνοιξη» του Τάκη Κανελλόπουλου.
Στην προσωπική του ζωή, υπήρξε σύζυγος της Γωγώς Ατζολετάκη, ενώ η κινηματογραφική του διαδρομή περιλαμβάνει τίτλους όπως «Κοντσέρτο για πολυβόλα» (1967), «Ο αχόρταγος» (1967), «Θου-Βου φαλακρός πράκτωρ (Επιχείρησις: Γης μαδιάμ)» (1969), «Η αρχόντισσα της κουζίνας» (1969), «Οι γενναίοι του Βορρά» (1970), «Ο παιχνιδιάρης» (1970), «Ο ανθρωπάκος» (1972), «Η τελευταία άνοιξη» (1972), «Αγάπη μου Ουά Ουά» (1974) και «Θα σε κλέψω μ’ ακούς;» (1982).