Ό,τι θέλεις σε εμένα θα έρχεσαι να το λες – Γıоρτάζω στις 14 Μαΐου
Η προσωπική μαρτυρία ενός ανθρώπου που υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό αποτυπώνει μια πολυετή δοκιμασία υγείας, η οποία συνοδεύτηκε από έντονη ψυχική πίεση και, τελικά, από μια εμπειρία που ο ίδιος ερμήνευσε ως καθοριστική για την πορεία της ζωής του. Η αφήγησή του κινείται ανάμεσα στην ιατρική περιπέτεια και τη βαθιά θρησκευτική πίστη.
Η αιφνίδια εκδήλωση της ασθένειας
Ο αφηγητής, υπηρετώντας στο Πολεμικό Ναυτικό από το 1992, περιγράφει την έναρξη του προβλήματος υγείας του στις 24 Ιουλίου 1998, ενώ βρισκόταν στο αντιτορπιλικό «Νέαρχος». Όπως αναφέρει, ξυπνώντας για να αναλάβει υπηρεσία, διαπίστωσε αδυναμία ελέγχου του κεφαλιού και της ομιλίας του, με τη γλώσσα να προεξέχει ανεξέλεγκτα. Η αρχική εκτίμηση του γιατρού του πλοίου παρέπεμπε σε βαριά ψύξη, χωρίς όμως ουσιαστική βελτίωση.
Με την επιστροφή του στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας, ξεκίνησε ένας μακρύς κύκλος ιατρικών εξετάσεων και νοσηλειών στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών. Η κατάσταση παρέμενε στάσιμη, γεγονός που επιβάρυνε σημαντικά την ψυχολογία του, καθώς, όπως περιγράφει, από κοινωνικός και δραστήριος άνθρωπος οδηγήθηκε σε απομόνωση και έντονη συναισθηματική επιβάρυνση.
Η διάγνωση και η ψυχολογική κατάρρευση
Μετά από τρία χρόνια συνεχών εξετάσεων, οι γιατροί κατέληξαν στη διάγνωση της «δυστονίας τραχηλικών μυών». Η θεραπευτική αντιμετώπιση περιλάμβανε πληθώρα φαρμακευτικών αγωγών, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα, σύμφωνα με την αφήγηση. Ο ίδιος σημειώνει: «Ειλικρινά σας γράφω πάτερ μου, έχω πάρει χάπια ναρκωτικά και ψυχωτικά πού αν ήμουν έμπορος ναρκωτικών, θα είχα τροφοδοτήσει ολόκληρη την Πλατεία Ομονοίας!».
Παράλληλα, η οικογένειά του βίωνε τη δική της δοκιμασία, καθώς την ίδια περίοδο ο πατέρας του διαγνώστηκε με καρκίνο και απεβίωσε τον Αύγουστο του 2001. Η συνύπαρξη των δύο αυτών καταστάσεων επιδείνωσε την ψυχική του κατάσταση, οδηγώντας τον, όπως αναφέρει, ακόμη και σε σκέψεις αυτοκτονίας. Παρά ταύτα, διατήρησε τη σχέση του με την Εκκλησία, η οποία αποτελούσε διαχρονικό σημείο αναφοράς στη ζωή του.
Η εμπειρία που άλλαξε την πορεία
Καθοριστική στιγμή στην αφήγησή του αποτελεί μια έντονη προσωπική εμπειρία, την οποία συνδέει με τη μορφή του Αγίου Θεράποντα. Προηγήθηκε μια περίοδος έντονης απόγνωσης, κατά την οποία απευθύνθηκε με έντονο τρόπο στην Παναγία, λέγοντας: «Σε ψάλλω τόσα χρόνια, χωρίς να ζητήσω δραχμή και χωρίς να υπολογίζω αν είμαι κουρασμένος ή όχι, κι αυτό είναι το δώρο που μου δίνεις; Ξέρω ότι με ακούς. Κάνε ό,τι είναι να κάνεις και πάρε αυτή την αρρώστια από πάνω μου επιτέλους, γιατί, – σου το λέω – θα αυτοκτονήσω».
Ακολούθησε μια επιδείνωση της κατάστασής του και νέα νοσηλεία, κατά την οποία περιγράφει μια εμπειρία ονείρου ή οράματος. Σε αυτό, μια μορφή που παρουσιάστηκε ως «Άγιος Θεράπων» τον προσέγγισε και του είπε: «Παιδί μου, είμαι ο Άγιος Θεράπων και με στέλνει σε εσένα η Παναγία, για να σε βοηθήσω. Από εδώ και στο εξής θα σε αναλάβω εγώ. Ό,τι θέλεις, σε εμένα θα έρχεσαι να το λες. Γιορτάζω στις 14 Μαΐου»!!
Η βελτίωση και η προσωπική ερμηνεία
Σύμφωνα με την περιγραφή του, την επόμενη ημέρα από την εμπειρία αυτή παρατήρησε σημαντική βελτίωση της κατάστασής του, σε ποσοστό που ο ίδιος εκτιμά περίπου στο 70%. Στη συνέχεια, ακολούθησε ιατρική παρακολούθηση από ειδικούς, με πιο ήπια αντιμετώπιση, ενώ παράλληλα αποδίδει καθοριστικό ρόλο στη θεϊκή παρέμβαση.
Ο ίδιος περιγράφει και μεταγενέστερες εμπειρίες, κατά τις οποίες αισθανόταν την παρουσία του Αγίου, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της νύχτας, αναφέροντας: «Εσύ είσαι, Άγιε Θεράποντα»; Κι απαντούσε: «Ναι, παιδί μου». Μέσα από αυτές τις εμπειρίες, διαμόρφωσε μια προσωπική σχέση με τη μορφή του Αγίου, τον οποίο θεωρεί καθοριστικό παράγοντα για την αποκατάσταση της υγείας του.
Η αφήγησή του ολοκληρώνεται με μια σαφή δήλωση πίστης, όπου αποδίδει την ανάρρωσή του στη θεϊκή παρέμβαση, σημειώνοντας: «Πήγα σε πολλούς γιατρούς, αλλά ένας Ιατρός που δεν τον ήξερα, ήρθε και με βρήκε και με έκανε τελείως καλά, ο Άγιος Θεράπων».