Ρόδος: Η σπαρακτική ανάρτηση φίλης της 26χρονης Αρμονίας που σκοτώθηκε στο τροχαίο – «Κράτησες το χέρι της μαμάς σου και πετάξατε μακριά»
«Μέσα σε όλο τον πόνο που κουβαλούσες τόσα χρόνια, εσύ κατάφερνες πάντα να σκορπάς αρμονία, αγάπη και χρώμα γύρω σου» γράφει φίλη της αδικοχαμένης Αρμονίας
«Κράτησες το χέρι της μαμάς σου και πετάξατε μαζί μακριά από έναν κόσμο που σας πλήγωσε τόσο πολύ» αναφέρει φίλη της 26χρονης Αρμονίας σε ανάρτηση της στα social media λίγα μετά την κηδεία των δύο γυναικών που έχασαν τη ζωή της στο τροχαίο δυστύχημα την περασμένη Κυριακή στη Ρόδο.
Η 26χρονη που σκοτώθηκε στο τροχαίο στη Ρόδο
Με ένα λουλούδι στο χέρι και με ένα γιατί στο στόμα, φίλοι και συγγενείς είπαν το τελευταίο αντί στην 57χρονη μητέρα και στην 26χρονη κόρη που έφυγαν μαζί στο τροχαίο δυστύχημα το μεσημέρι της Κυριακής στην Εθνικού οδό Λίνδου – Ρόδου. Φίλη της 26χρονης Αρμονίας την αποχαιρετά με μία συγκινητική ανάρτηση λέγοντας «μέσα σε όλο τον πόνο που κουβαλούσες τόσα χρόνια, εσύ κατάφερνες πάντα να σκορπάς αρμονία, αγάπη και χρώμα γύρω σου. Όπως ακριβώς αγαπούσες να κάνεις και στις ζωγραφιές σου».
Μία βόλτα της 26χρονης μαζί με την φίλη της μόλις λίγες μέρες πριν το τραγικό περιστατικό, ήταν η τελευταία και πλέον αυτό θα μοιάζει ένα όνειρο και τα πιο πολύτιμα του κόσμου:
«Δεν μπορώ ακόμα να πιστέψω πως γράφω αυτά τα λόγια για εσένα. Πριν λίγες μέρες πίναμε ποτό μαζί, γελούσαμε, μιλούσαμε σαν να είχαμε όλη τη ζωή μπροστά μας. Πριν πέντε μέρες περάσαμε μαζί όλο το ρεπό μου, όπως πάντα εμείς… σαν αδελφές. Πήγαμε βόλτα, ήπιαμε τον πρωινό μας καφέ, φάγαμε μαζί, κάναμε πράγματα τόσο απλά κι όμως τώρα μοιάζουν τα πιο πολύτιμα του κόσμου. Και η τελευταία φορά που σε είδα ήταν τόσο γεμάτη ζωή… γεμάτη εσένα.
Καθόμασταν και κάναμε πλάνα για τα όνειρά μας. Μιλούσαμε για το μέλλον, για όλα όσα θα καταφέρναμε μαζί. Είχες τόση δύναμη μέσα σου, τόση θέληση να ζήσεις, να προχωρήσεις, να φτιάξεις τη ζωή που άξιζες. Μετά από όλα όσα πέρασες, είχες αρχίσει επιτέλους να παίρνεις τα πάνω σου. Η ζωή όμως δεν σου φέρθηκε ποτέ όπως σου άξιζε. Έχασες τον μπαμπά σου τόσο άδικα πριν δέκα χρόνια και από τότε κουβάλησες βάρη που λίγοι άνθρωποι θα άντεχαν. Κι όμως δεν το έβαζες κάτω ποτέ. Όσο κι αν σε πλήγωναν άνθρωποι, όσο κι αν σε πολεμούσε η ζωή, εσύ συνέχιζες. Και τον τελευταίο χρόνο είχες αρχίσει ξανά να λάμπεις. Η τελευταία εικόνα που έχω από εσένα είναι τα μικρά σου μπουκλάκια, το όμορφο πρόσωπό σου και εκείνη η λάμψη στα μάτια σου. Ήσουν τόσο όμορφη. Τόσο φωτεινή. Σαν να ξαναγεννιόσουν», αναφέρει στην ανάρτηση.
Δείτε το βίντεο:
Μάλιστα, η Αρμονία είχε φύγει για ένα χρονικό διάστημα από την Ρόδο και είχε πάει στην Αθήνα όπoυ και ζούσε. Η ίδια ήθελε όμως μερικούς μήνες πριν το τροχαίο να επιστρέψει στο νησί της και να περνάει όμορφα μαζί με την μητέρα της.
«Και ήρθες στη Ρόδο γιατί ένιωσες την ανάγκη να μας δεις. Σαν να ήθελε η ψυχή σου να περάσει λίγο ακόμα χρόνο με όσους αγαπούσε αληθινά. Δεν μπορώ να χωρέσω στο μυαλό μου πως έφυγες έτσι. Μέσα σε μια στιγμή. Από την απερισκεψία ενός ανθρώπου που έτρεχε χωρίς να σκέφτεται πως μπορεί να διαλύσει ζωές. Εσύ και η μαμά σου φύγατε μαζί… και αυτό είναι ίσως το μόνο που με παρηγορεί λίγο. Πως δεν ήσουν μόνη. Πως της κράτησες το χέρι και πετάξατε μαζί ψηλά, μακριά από έναν κόσμο που σας πλήγωσε τόσο πολύ».
«Δεν σας άξιζε αυτός ο κόσμος. Ήταν πολύ σκληρός για ψυχές σαν τις δικές σας. Εδώ κάτω μοιάζει πολλές φορές με κόλαση. Εσύ όμως ήσουν φτιαγμένη για κάτι πιο γαλήνιο. Για μέρη γεμάτα φως, χρώματα και ηρεμία», γράφει στην ανάρτηση της.
Ολόκληρη η συγκινητική ανάρτηση
Η δική μου Αρμονία…
Πόσο όμορφα σου ταίριαζε το όνομά σου. Μέσα σε όλο τον πόνο που κουβαλούσες τόσα χρόνια, εσύ κατάφερνες πάντα να σκορπάς αρμονία, αγάπη και χρώμα γύρω σου. Όπως ακριβώς αγαπούσες να κάνεις και στις ζωγραφιές σου.
Δεν μπορώ ακόμα να πιστέψω πως γράφω αυτά τα λόγια για εσένα. Πριν λίγες μέρες πίναμε ποτό μαζί, γελούσαμε, μιλούσαμε σαν να είχαμε όλη τη ζωή μπροστά μας. Πριν πέντε μέρες περάσαμε μαζί όλο το ρεπό μου, όπως πάντα εμείς… σαν αδελφές. Πήγαμε βόλτα, ήπιαμε τον πρωινό μας καφέ, φάγαμε μαζί, κάναμε πράγματα τόσο απλά κι όμως τώρα μοιάζουν τα πιο πολύτιμα του κόσμου. Και η τελευταία φορά που σε είδα ήταν τόσο γεμάτη ζωή… γεμάτη εσένα.
Καθόμασταν και κάναμε πλάνα για τα όνειρά μας. Μιλούσαμε για το μέλλον, για όλα όσα θα καταφέρναμε μαζί. Είχες τόση δύναμη μέσα σου, τόση θέληση να ζήσεις, να προχωρήσεις, να φτιάξεις τη ζωή που άξιζες. Μετά από όλα όσα πέρασες, είχες αρχίσει επιτέλους να παίρνεις τα πάνω σου.Η ζωή όμως δεν σου φέρθηκε ποτέ όπως σου άξιζε. Έχασες τον μπαμπά σου τόσο άδικα πριν δέκα χρόνια και από τότε κουβάλησες βάρη που λίγοι άνθρωποι θα άντεχαν. Κι όμως δεν το έβαζες κάτω ποτέ. Όσο κι αν σε πλήγωναν άνθρωποι, όσο κι αν σε πολεμούσε η ζωή, εσύ συνέχιζες. Και τον τελευταίο χρόνο είχες αρχίσει ξανά να λάμπεις. Η τελευταία εικόνα που έχω από εσένα είναι τα μικρά σου μπουκλάκια, το όμορφο πρόσωπό σου και εκείνη η λάμψη στα μάτια σου. Ήσουν τόσο όμορφη. Τόσο φωτεινή. Σαν να ξαναγεννιόσουν.
Και ήρθες στη Ρόδο γιατί ένιωσες την ανάγκη να μας δεις. Σαν να ήθελε η ψυχή σου να περάσει λίγο ακόμα χρόνο με όσους αγαπούσε αληθινά.Δεν μπορώ να χωρέσω στο μυαλό μου πως έφυγες έτσι. Μέσα σε μια στιγμή. Από την απερισκεψία ενός ανθρώπου που έτρεχε χωρίς να σκέφτεται πως μπορεί να διαλύσει ζωές. Εσύ και η μαμά σου φύγατε μαζί… και αυτό είναι ίσως το μόνο που με παρηγορεί λίγο. Πως δεν ήσουν μόνη. Πως της κράτησες το χέρι και πετάξατε μαζί ψηλά, μακριά από έναν κόσμο που σας πλήγωσε τόσο πολύ.
Δεν σας άξιζε αυτός ο κόσμος. Ήταν πολύ σκληρός για ψυχές σαν τις δικές σας. Εδώ κάτω μοιάζει πολλές φορές με κόλαση. Εσύ όμως ήσουν φτιαγμένη για κάτι πιο γαλήνιο. Για μέρη γεμάτα φως, χρώματα και ηρεμία.
Δείτε το βίντεο:
Κι εγώ τώρα προσπαθώ να καταλάβω πώς συνεχίζεται η ζωή όταν χάνεις ανθρώπους που ήταν κομμάτι της ψυχής σου. Προχθές έχασα το σκυλάκι μου και χθες έμαθα πως έχασα κι εσένα. Νιώθω πως έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Μα μέσα σε όλον αυτόν τον πόνο, κρατάω τις στιγμές μας. Τις βόλτες μας, τους καφέδες μας, τα γέλια μας, τα όνειρά μας, όλα εκείνα τα μικρά καθημερινά που τελικά ήταν τα πιο μεγάλα.
Και σου υπόσχομαι κάτι, Αρμονία μου…
Θα συνεχίσω να ονειρεύομαι και για τις δυο μας.
Θα κουβαλάω πάντα ένα κομμάτι σου μέσα μου.
Και κάθε φορά που θα βλέπω χρώματα στον ουρανό, θα σκέφτομαι πως κάπου εκεί ψηλά ζωγραφίζεις ξανά. Ελεύθερη πια. Χωρίς πόνο. Μόνο με φως.
Κράτα την μανούλα σου από το χέρι και πετάξτε μαζί ψηλά, μακριά από αυτόν τον κόσμο , φύγατε μαζί για κάποιο λόγο και είμαι σίγουρη πως εκεί θα ηρεμήσει η ψυχούλα σας και θα είστε καλά..
Σε ευχαριστώ που μου δίδαξες πως να είμαι δυνατή σε έναν κόσμο που σαπίζει.
Θα σ’ αγαπάω για πάντα ζουζούνα μου.